Dernekciliğin cılkını cıkardık

Son günlerde siyasetin soğuduğu bir dönemde dernekler ve dernek yöneticileri gündemi meşgul etmeye başladılar.

Bazı eleştiriler yerinde ve bazıları ise acımasız olduğunu kabul etmek lazım. Ben her defasında üç çeşit derneğin olduğunu vurguluyorum. Bu gurupların içinde iki tanesi eleştirileri hak ediyor ama bir tanesine de halksızlık oluyor. Üç gurup derken

1) Çantacılar
2) Seçimciler
3) Gerçekçiler

Çantacılar: Yedi kişi bir araya gelerek kurdukları yeri yurdu olmayan sadece evrakları başkanın çantasında bulunan ve yöneticilerinin kendilerine unvan olarak kullandıkları derneklerdir.

Seçimciler: Yerel ve Genel seçimlere yakın bir zamanda kurulan tek amaçları kendilerini seçimde bir yerlere pazarlamak ve nema edinmek içindir.

Gerçekçiler ise iyi niyetle kurulmuş amaçları bölgelerine yardımcı olmak, bölgelerinin örf ve ananelerini yaşatmak, kültürel ve sanatsal faaliyetlerde bulunmaktır. Ne yazık ki gerçek dernekçiler de son zamanlarda seçimciler ve çantacılar ile aynı kefeye konularak rencide edilmektedirler.

Son olarak Ardahan Başkanı Sayın Kayatürk?ün derneklere karşı yapmış olduğu açıklamadır. Sayın Kayatürk bazı konularda haklı olmakla birlikte şu ana kadar derneklere karşı samimi bir yaklaşımı da olduğunu hiç görmüş değilim. Şu ana kadar devamlı dernekler ile mesafeli olmuştur.

Metropollarda bulunan dernekleri tam tanıdığına da ihtimal vermiyorum. Bir toplumun gelişmişliği sivil toplum örgütlerinin oluşumu ile eşdeğerdir. Ardahan Merkez ve ilçeleri bu alanda Türkiye de en özgütsüz Şırnak?da sonra ikinci ildir. Ardahan?ın geneleninde toplam dernek sayısı 78 dolayındadır. Siyasilerin sivil örgütlemeyi istemediği bilinmektedir. Sayın Kayatürk?de bunun bariz örneğidir.

İstanbul?da Ardahan İl İlçe ve köylerine ait 150 ye yakın dernek kurulmuştur. Bu derneklerin dörtte biri ancak gerçek dernekçilik yapmaktadır. Kalan dörtte üçü ise maalesef seçimciler ve çantacılarda oluşmaktadır.

Son zamanlarda dernek sayısının artması birazda kanunda doğan boşlukta kaynaklanmaktadır. 2908 sayılı Dernekler yasası her ne kadar anti demokratik bir işleyişi olmuş olsa da en azında denetim mekanizması işlemekteydi. 5253 sayılı yasanın çıkması ile sivilleşen dernekçilik başıboşluğa itildi. Denetim mekanizması işemez hale geldi. Dernekler sadece yılda bir defa genel beyanda bulunmak dışında hiçbir denetime tabi değillerdir. Verilen yıllık beyanlar bile gerçekten çok çok uzak konumdadır. 2908 sayılı dernekler kanununda dernekler kongre yaparken hükümet komiseri hazır bulunurdu. Hükümet komiserinin huzurunda hazurun listesi imzalanırdı. 5253 sayılı yasa ile bu zorunluluk da ortada kalktığı için birçok dernek yöneticisi hayalı listelerle kongre yapmakta ve fiiliyatta olmayan üyeler adına hayalı imzalar atılmaktadır.

Dernekçilik bir dönem lokal cenneti haline gelmişti. Derneklere uygulanan vergi muafiyetinden istifade etmek için hayalı dernekler adına lokaller açılır menfaat ve çıkar elde edilirdi. Lokal işletmeciliğinin İktisadi işletme statusune alınması ve kurumlar vergisine tabii tutulmasından sonra lokalcilik sayısı azalma gösterdi. Ama yinede lokal adı altında işletilen birçok kahvehane ve kumarhane bulunmaktadır.

5253 sayılı yasanın getirdiği demokratik uygulamayı bizler kendimize göre ölçtük biçtik kendimize uygun hale getirdik. Sivil dernekçiliği sahsı çıkar ve menfaatlerimize alet ettik. Dernekçiliği menfaat ve çıkar kapısı olarak gördük. Dernekçiliği bahane ederek feodalizmi körükledik. Dernekçiliği aile düzeyine kadar indirdik. Her sokak ve caddede il ilçe köy mahalle hatta sülale dernekleri ile karşı karşıya kaldık.

Derneklere olan güven azalınca en büyük zararı gerçek dernekçiler görmeye başladılar. Gerçek derneklere sağlanan kaynaklarda kesilmeye başladı.

 
Gerçek dernekçilerin bir an önce toplanıp bu başıboşluğa ?dur? demeliler. Federasyon çatısı altında toplanıp çantacı ve seçimcileri pasivize etmeliler. Aksi halde tüm toplum olarak bunun ceremesini çekmekteyiz. Kimliğimiz zedelenmekte ve zarar görmektedir.

Toplumsal itibarımız ayaklar altına alınmaktadır